سلامت روان کودکان در بحران‌های اجتماعی: زخم‌های نامرئی 

سلامت روان کودکان در بحران‌های اجتماعی: زخم‌های نامرئی 

بحران‌های اجتماعی، از بلایای طبیعی گرفته تا درگیری‌های مسلحانه و همه‌گیری‌ها، نه تنها بر ساختار زندگی بالغین تاثیر می‌گذارند، بلکه کودکان را نیز در معرض آسیب‌های عمیق و گاهی دائمی قرار می‌دهند.

این آسیب‌ها اغلب نامرئی هستند و در پس چهره‌ای آرام و صبورانه پنهان می‌شوند، اما می‌توانند آینده‌ی یک نسل را تحت‌الشعاع قرار دهند.

کودکان در بحران، قربانیان مضاعفی هستند. آن‌ها نه تنها با تبعاتِ مستقیم بحران مواجه می‌شوند – از دست دادن خانه، مدرسه، یا عزیزان – بلکه غرق در اضطراب، ترس، و عدم قطعیت ناشی از اتفاقات پیرامون خود می‌شوند.

این تجربه‌ها می‌توانند تروماهای عمیقی در روان آن‌ها ایجاد کنند که در بلندمدت، خود را به شکل‌های مختلف نشان دهند.

تروماهای پنهان در نگاه کودکان 

تروماهای ناشی از بحران در کودکان به اشکال متفاوتی بروز می‌کنند. برخی کودکان ممکن است دچار اختلالات اضطرابی شوند، شب‌ها کابوس ببینند، یا از رفتن به مکان‌های شلوغ بترسند.

برخی دیگر ممکن است دچار بی‌قراری، پرخاشگری، یا رفتارهای واپس‌گرا شوند. ممکن است دچار مشکلاتی در خواب، تغذیه، یا تمرکز شوند. برخی حتی ممکن است دچار فلج عاطفی شده و احساسات خود را سرکوب کنند.

این علائم، نشانه‌هایی از زخم‌های عمیقی هستند که در روان کودک ایجاد شده‌اند. زخم‌هایی که نیاز به مراقبت و درمان دارند تا از تبدیل شدن به جراحاتی دائمی جلوگیری شود.

نیازهای خاص کودکان در بحران

کودکان برای مقابله با تروماهای ناشی از بحران، نیازهای ویژه‌ای دارند. آن‌ها به یک محیط امن و پایدار نیاز دارند، جایی که احساس عشق، حمایت، و اطمینان داشته باشند. آن‌ها به بزرگسالانی نیاز دارند که بتوانند به آن‌ها گوش دهند، نگرانی‌هایشان را درک کنند، و به آن‌ها اطمینان دهند که تنها نیستند.

کودکان نیاز دارند که بتوانند احساسات خود را بیان کنند، چه با کلمات و چه با دیگر روش‌ها. آن‌ها به بازی، هنر، و فعالیت‌های خلاقانه نیاز دارند تا بتوانند تروماهای خود را پردازش کنند و احساس قدرت و کنترل بیشتری داشته باشند.

نقش بزرگسالان و جامعه

بزرگسالان و جامعه، وظیفه‌ی حمایت از کودکان در بحران را بر عهده دارند. این حمایت شامل:

• ایجاد محیط امن: فراهم کردن یک محیط امن و پایدار برای کودکان، جایی که احساس امنیت و آرامش داشته باشند.
• ارائه حمایت عاطفی: گوش دادن به کودکان، همدلی با آن‌ها، و ارائه حمایت عاطفی.
• تشویق به بیان احساسات: تشویق کودکان به بیان احساسات خود، چه با کلمات و چه با دیگر روش‌ها.
• فراهم کردن فرصت‌های بازی و فعالیت‌های خلاقانه: فراهم کردن فرصت‌هایی برای کودکان تا از طریق بازی و فعالیت‌های خلاقانه تروماهای خود را پردازش کنند.
• دسترسی به خدمات تخصصی: فراهم کردن دسترسی آسان به خدمات مشاوره‌ای و روان‌درمانی برای کودکانی که نیاز به کمک تخصصی دارند.

فراتر از کمک‌های فوری

توجه به سلامت روان کودکان در بحران، فقط محدود به کمک‌های فوری پس از وقوع بحران نیست. بلکه نیازمند یک رویکرد بلندمدت و جامع است که شامل پیشگیری از بحران‌ها، تقویت تاب‌آوری کودکان، و ایجاد یک جامعه‌ی مقاوم و حامی باشد.

آینده‌ی ما، به سلامت روان کودکان‌مان وابسته است. با شناخت اهمیت این موضوع و اتخاذ گام‌های عملی برای حمایت از آن‌ها، می‌توانیم به ساختن آینده‌ای روشن‌تر و امیدوارکننده‌تر برای همه کمک کنیم.

رسانه تاب آوری ایران